حملات مسلحانه کوچی ها به هزارستان، متاسفانه، آنقدر تکراری شده است که دیگر، همه از اعتراض کردن هم خسته شده اند. بزرگان ولسوالی ناهور، می گویند صدها خانواده از ناهور آواره شده اند اما والی صاحب غزنی می گوید همه جا امن و امان است و همه چیز سر جای خود قرار دارد! این، یعنی اینکه کوچی ها در اعمال خود آزادند. رئیس جمهور، مصروف صلح سازی است و اطرافیان ایشان که عبارت از دولت محترم باشند، نیز در اندیشه سهم خود در فردای آمدن صلح هستند؛ زیرا قرار است در اجلاس بن دوم، شرکت سهامی افغانستان، از نو سهام بندی شود. در این میان، خون و عرض و آبروی چار خانواده مظلوم و محروم هزاره، مگر چقدر ارزش دارد که کسی فکر خود را به خاطر آن، خراب کند! به راستی، گفتن و نوشتن در انتقاد از حکومتداری ضعیف، که مشکلات میان کوچی ها و هزاره ها، مصداق عینی آن است، آنقدر مبتذل شده است که نویسنده، احساس شرم می کند؛ زیرا مخاطب این انتقادها نه گوش شنوا؛ نه اراده حل مشکلات و نه توانایی آن را دارد. ظاهرا کشور ما دوباره در حال رفتن به سوی قانون جنگل است؛ ضعفا باید میدان را برای اقویا خالی کنند. به همین دلیل است که از سال گذشته، روند تخلیه هزاره جات، بخصوص مناطقی از بهسود که در سالهای گذشته، محل درگیری بوده است، آغاز شده است و همچنان ادامه دارد. امسال نوبت برخی ولسوالی های ولایت غزنی است تا تخلیه شود و معلوم نیست سال بعد، کدام مناطق باید تخلیه شوند.   

   + محمد امین زواری ; ٦:۱٧ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۸ تیر ۱۳٩٠
+ نوشته شده در  شنبه یازدهم تیر ۱۳۹۰ساعت 23:35  توسط محمد یوسفی  |